Spoedwet avondklok

Met veel interesse heb ik vandaag het debat in de Eerste Kamer gevolgd. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik niet vaak debatten in de Eerste Kamer volg, maar het is in elk geval een verademing om ten opzichte van de Tweede Kamer. Het is veel minder politiek stangen en gaat veel meer over de inhoud van waar het overgaat.

Het debat laat mij duidelijk blijken dat er rondom de avondklok wetgeving veel fout is gegaan. Laat ik voorop stellen dat, hoewel ik het zwaar vind er op zichzelf niet echt op tegen ben, maar vind wel de manier waarop het gaat afkeuringswaardig. Zo blijkt dat het niet met instemming van beide Kamers is aangenomen en ook het vonnis laat duidelijk blijken dat de wetgeving niet goed is toegepast.

Gisteren en vandaag probeert het kabinet de avondklok middels een spoedwet alsnog rechtsgeldig te krijgen. Het debat geeft mij echter niet aan dat het op een zorgvuldige wijze gebeurd. Zorgwekkend vind ik het dat als ik het goed begrijp dat de wet het niet alleen mogelijk maakt om ons in de avonduren te verbieden de straat op te gaan, de wet maakt het ook mogelijk overdag en dat ook zonder tussenkomst van het parlement. Met een motie probeert de Eerste Kamer nu wel af te dwingen dat het kabinet wel langs gaat.

Gezien het feit dat het kabinet de laatste maanden wel erg makkelijk moties naast zich neerlegt maakt dat je het je moet afvragen of dat niet een te groot machtsmiddel is zonder dat er tegenin te gaan is. Met het oog op de verkiezingen vind ik dit om die reden een belangrijke graadmeter om mijn stem op te gaan baseren.

Nederland in puin.

De beelden spraken gisteren boekdelen. Nederland werd aan diggelen geslagen. Eindhoven, Amsterdam, Den Haag, Stein, Roermond, Tilburg, Breda, Arnhem, Apeldoorn, Enschede en ongetwijfeld plaatsen die nu vergeten worden. Al deze plaatsen waren gisteren het toneel van niets ontziende relschoppers die enkel als doel hadden om de hele omgeving kort en klein te slaan. Zulke beelden zijn ongekend en hebben in jaren niet meer op deze schaal plaatsgevonden in ons normaal zo veilige Nederland.

Het staat buiten kijf dat we dit absoluut niet kunnen tolereren en het staat buiten kijf dat wij dit als maatschappij keihard moeten veroordelen en nooit mogen accepteren. Dat deden we gisteren dan ook massaal op sociale media. Op Facebook en op Twitter werd deze vernieling massaal veroordeeld. Het was echter niet alleen een veroordeling van deze groep mensen. Ik schrok niet alleen van de relschoppers gisteren op straat, ik schrok ook van de bewoordingen die vervolgens op sociale media tevoorschijn kwamen.

Van links tot rechts, van Tweede Kamerleden tot gewone burgers, massaal werden politici en groeperingen in de samenleving aangewezen als verantwoordelijk voor deze puinhopen door deze mensen. Dat gebeurde vaak ook niet met vriendelijke woorden, maar de scheldkanonnades vlogen door landschap wat sociale media worden genoemd. Van links tot rechts werd er massaal gebruik gemaakt van bewoordingen die alles behalve een zalvende werking hebben op de gebeurtenissen van gisteren. Ik had gisteren dus niet alleen afschuw over de gebeurtenissen op straat, maar ik had ook afschuw over wat er in de loop van de avond op sociale media werd gezegd.

Dat we de gebeurtenissen op straat moeten veroordelen dat is duidelijk. Dat de relschoppers moeten worden aangepakt is ook duidelijk. Het zal echter absoluut niet voldoende zijn om het probleem op te lossen en het zal slechts een kwestie zijn van symptoombestrijding. Als je slechts de daders oppakt en verder niets dan zal het niet stoppen. Het gaat als je het afzet tegen de totale samenleving slechts om een zeer kleine fractie van de bevolking, maar als het er in totaal om duizenden mensen gaat dan zullen justitie en politie onmogelijk in staat kunnen zijn om al deze mensen op te sporen en achter slot en grendel kunnen krijgen. Met het als samenleving veroordelen van het gedrag en het zo veel mogelijk oppakken van deze mensen ben je er niet. Je zult veel dieper moeten gaan kijken het voor langere tijd op te lossen.

Ik denk dan meteen terug aan een telefoongesprek die ik vorige week had met een goede vriend van mij. We hadden het onder andere over de komende verkiezingen en ik sprak uit dat ik hoop had dat er een andere wind gaat waaien. Een wind die ervoor zorgt dat de kloven in de samenleving iets minder diep maken en een wind die ervoor zorgt dat de vele problemen in de samenleving zouden beginnen met oplossen. Ik stelde anders dat deze problemen tot grote onvrede kon leiden en dat die onvrede zich op een of andere manier ook gewelddadig tot uiting zou komen, met daarbij de vergelijking naar de VS. Die vriend van mij stelde dat dat in Nederland niet zo snel zou plaatsvinden en zei dat als het zou overwaaien naar Europa het eerst in Frankrijk zou plaatsvinden. Ik vond dat naïef, maar dat ik een week later gelijk zou krijgen vind ik toch wel heel erg schokkend. Helaas is dat wel wat er is uitgekomen.

Dat de problemen waar ik het over had de gebeurtenissen niet goedpraten staat buiten kijf, maar niet naar die problemen willen kijken betekent dat het niet ophoudt. Daarvoor moet je echt naar de kern van de problemen gaan. Problemen waar ik dan aan denk kunnen heel divers zijn en gisteren werd in Op1 ook gezegd dat de achtergronden en problemen van deze relschoppers heel divers zijn. Problemen waar je aan kunt denken zijn: dakloos zijn, schulden hebben, geen waardering krijgen, onvoldoende eten hebben, geen hulp kunnen krijgen, onterecht als fraudeur bestempeld zijn. Dit is een greep van mogelijke problemen die mensen kunnen hebben en waarbij het in een deel van de gevallen gaat om een combinatie. Dat zijn vaak ook mensen die zich aangetrokken voelen tot extreme figuren in de politiek. Ik geloof niet dat mensen van huis uit al zo zijn dat ze dit soort excessief geweld aangrijpen om af te reageren en ik geloof ook niet dat mensen van huis uit een dergelijk negatief mensbeeld hebben dat ze op de extremisten in de politiek stemmen. Ik geloof dat mensen zo worden doordat ze te maken hebben met veel van deze problemen voor een langere tijd waardoor ze zich niet gehoord voelen. Deze mensen voelen zich door andere groepen mensen buiten de maatschappij geplaatst en de extremistische personen in de politiek maken daar gebruik van door groepen mensen als schuldige aan te wijzen voor de gevoelens die hun stemmers hebben.

In de geschiedenis hebben we vaker dit soort gebeurtenissen gezien. Ook toen hadden veel mensen persoonlijke malaise en voelden zij zich door andere groepen mensen buiten de maatschappij geplaatst. Ook toen hebben extremistische mensen hun kans gezien om de macht te krijgen door schuldigen aan te wijzen voor die gevoelens. Ik maak mij dan ook ernstig zorgen waar wij heen gaan met de maatschappij.

Het gaat mijn inziens dus niet werken om slechts de daders van dit weekend op te pakken. Er moet verder gekeken worden naar wat achterliggende oorzaken zijn en er moet gezorgd worden dat die worden opgelost. De laatste jaren hebben we een politiek aan de macht gezien waarbij de genoemde problemen niet zijn herkend en niet zijn erkend. Sterker, de huidige politieke macht heeft de problemen juist veroorzaakt of verergerd. De politieke macht in dit geval wordt bekleed door de partijen die de huidige coalitie vormen en geen rekening houden met de wensen van de oppositie. De toeslagenaffaire is er een duidelijk voorbeeld van, maar de toeslagenaffaire is een symptoom van een overheid die stelt dat burgers maar zelfredzaam moet zijn en als burgers niet meekomen dat ze dan pech hebben gehad. Die instelling moet binnen de politiek van tafel. Die instelling waar grote bedrijven voor verantwoordelijk zijn, doordat zij allemaal alleen maar meer willen en als dat ten koste moet gaan van zwakkere mensen in de samenleving dan hebben die grote multinationals daar geen boodschap aan.

Het is duidelijk dat die instelling niet enkel zichtbaar is binnen Nederland, maar in de hele Westerse samenleving. Het zorgt ook internationaal voor grote problemen en onrust ook tussen Westerse en niet Westerse landen en het is duidelijk dat er internationaal iets fundamenteels moet worden veranderen. Deze problemen zijn er niet alleen binnen bepaalde bevolkingsgroepen, deze problemen spelen door de hele samenleving, van links tot rechts. Deze bevolkingsgroepen komen door deze situatie echter wel tegenover elkaar te staan. Deels door toedoen van politici zelf die steeds weer naar de anderen wijzen als schuldigen aan de malaise.

Dat was gisteren ook te zien toen op sociale media groepen mensen mekaar met scheldkanonnades het leven zuur maakten. Ook het gescheld op sociale media is niet van deze tijd. Iedereen die openbaar iets plaatst loopt tegenwoordig het risico om van alles en nog wat uitgemaakt te worden. Het ergste voorbeeld vond ik toen het jeugdjournaal berichtte over een Nederlands meisje wat in haar leeftijdscategorie wereldkampioen is geworden bij het schaken. Ik zag onder dat nieuwsitem op YouTube een reactie met daarin de vraag of dat meisje wel vrienden heeft. Zo zouden we absoluut niet met elkaar om moeten gaan.

Aan de politiek is er dus de schone taak om te gaan kijken naar structurele oplossingen die ervoor zorgen dat de achterliggende oorzaken van de grootschalige rellen gisteren worden opgelost en te zorgen voor een politieke wind die mensen niet meer aan hun lot overlaten zoals de overheid dat nu doet. Het is echter niet zo dat de politiek alleen een taak heeft. Ook de samenleving zelf heeft een taak. Wees minder agressief op sociale media en wees bewust wat het gescheld op sociale media teweegbrengt. Wees je ervan bewust dat alles wat je openbaar op sociale media plaatst gelezen kan worden door iedereen op de wereld en dat dit mensen kan beschadigen. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn, maar laat elkaar in ieders waarde.

Dit is een oproep aan iedereen, niet aan één specifieke groep, want de hele samenleving is hiervoor verantwoordelijk. Niet zo zeer voor het feit dat er groepen mensen de straat op gaan, maar wel voor de sfeer in de samenleving waar dit uit voortkomt. Want nogmaals, de politiek, de grote bedrijven en het overgrote deel van de mensen is niet verantwoordelijk voor het gedrag van deze relschoppers, wij als actoren maken wel de condities waarin dit soort excessen mogelijk zijn. Zorg dus voor wat meer verbinding met mensen buiten jouw eigen bevolkingsgroep en zorg ervoor dat het wat minder een wij/zij-cultuur is, want dan zorg je ervoor dat kloven in de samenleving worden gedicht en dat niemand zich meer buiten de maatschappij geplaatst voelt. Op die manier zorgen we voor een goede sfeer in onze samenleving.

Decennium 203

Decennium 203 staat voor de deur. In tegenstelling tot wat veel mensen denken is namelijk niet het jaar 2020 het begin ervan, maar 2021. Het jaar 0 bestaat niet en een decennium bestaat uit tien jaar. De jaren 1 tot en met 10 vormen dus het eerste decennium. Als je dat dan doortrekt naar nu zijn de jaren 2011 tot en met 2020 onderdeel van decennium 202 en de jaren 2021 tot en met 2030 van decennium 203.

Tot zover het technische gedeelte van het komende decennium. In dit artikel wil ik vooruitblikken op wat ik wil gaan doen de komende 10 jaar. Heb ik dat al exact voor ogen? Nee, dat niet, maar ik heb wel ideeën op basis van wat nu de stand van zaken is. Voor de mensen die het niet weten, ik heb een vorm van autisme en ik ben in staat om erover te praten. Niet iedereen met autisme durft er openlijk voor uit te komen en ik wil wat doen met die kwaliteit die ik wel heb. Ik wil op die op wat voor manier dan ook zorgen dat mensen met autisme en eigenlijk ook mensen met andere beperkingen zich makkelijker staande kunnen houden in een wereld die op dit moment enkel harder wordt. Daarvoor is het belangrijk dat de maatschappij juist is ingericht. Er zijn nogal wat problemen daarin. De meeste problemen komen voort uit het economische denken.

Het eerste probleem is dat veel mensen nogal in hun eigen bubbel leven. Daardoor hebben mensen geen flauw benul van wat er buiten hun bubbel zich afspeelt. Er zijn natuurlijk uitzonderingen met mensen die ook buiten hun bubbel kijken, maar helaas zijn die mensen zeer beperkt. Binnen mijn eigen bubbel heb ik het idee dat het door veel mensen nog wel gebeurd overigens. Mijn bubbel bestaat voornamelijk uit schakers en politici. Schakers zijn mensen die vaak nog wel geïnteresseerd zijn in de maatschappij en politici hebben vanwege hun werk nou eenmaal met alle bubbels te maken. Hun wetgeving raakt immers de hele samenleving. Verder bestaat mijn kenniskring uit mensen waarmee ik op school te maken heb gehad. Voornamelijk medeleerlingen, maar soms ook leerkrachten. Als leerkracht heb je natuurlijk ook te maken met kinderen uit alle delen van de maatschappij, daarvan kun je dus ook wel verwachten dat ze enigszins betrokken zijn bij andere bubbels.

Het is niet zo dat ik verwacht van mensen dat je binnen elke bubbel de cultuur van binnen tot buiten kent. Ik vind het wel belangrijk dat mensen weten wat er binnen andere bubbels speelt en wat de reden is voor hun uitlatingen. Op die manier leer je elkaar tenminste wat begrijpen. Het extremistische denken van PVV en FvD stemmers komt natuurlijk ook niet zomaar uit de lucht vallen. De reactie van mensen uit mijn eigen bubbel is vaak, dat negeren het beste is. Echter wat ik uit de extremistische uitspraken opmaak is dat zij zich gewoon niet gehoord voelen door de rest van de maatschappij. Ik denk dat als je met hen in gesprek gaat en luistert naar wat hun problemen zijn dat ze zich meer gewaardeerd voelen en dat ze sneller geneigd zijn om hun extremistische gedachte goeden aan de kant te zetten. Zijn de soms racistische uitspraken van deze groepen mensen goed te praten? Nee dat niet, maar het is wel noodzakelijk de problemen van deze mensen te horen. Als mensen zich buiten hun bubbel begeven dan zorg je ervoor dat iedereen zich door iedereen gehoord voelt en dan zal je ontdekken dat je ook vriendschappen met mensen buiten je bubbel kunt sluiten. Bovendien leer je daar heel erg veel van.

Een ander probleem wat ik ervaar is dat de politiek niet meer echt luistert naar de burger. Bij de rechtse partijen voel ik dat zeker niet, maar ook bij de linkse partijen voel ik dat niet echt. Bij veel van de landelijke politici heb ik het gevoel dat ze proberen te scoren bij potentiele grote werkgevers binnen het bedrijfsleven. Dat gevoel wordt versterkt, doordat er veel van de huidige bewindslieden een verleden hebben bij Shell. Het leenstelsel voor studenten wat is doorgevoerd, maar ook het afschaffen van de dividendbelasting wat het niet heeft gehaald zijn daar voorbeelden van. Onder studenten is daar zeer veel onvrede over en als er dan binnen de GroenLinks-fractie iemand schrijft dat de invoering ervan moet worden teruggedraaid, waarna er wordt gevonden dat die persoon de fractie uit moet. Een politicus waarvan ik wel het idee heb dat hij echt voor de kiezers in de Tweede Kamer staat is Pieter Omtzigt en ook hij wordt binnen de partijtop van het CDA en binnen de coalitie als lastig ervaren, zeker nadat er problemen ontstonden na afloop van de lijsttrekkersverkiezingen had ik het idee dat die verkiezingen niet eerlijk verlopen zijn. Dat zijn voorbeelden die mij geen vertrouwen in de politiek schenken.

Een ander punt wat ik vind is dat de publieke sector al jaren tekort wordt gedaan, de zorg, het onderwijs, het openbaar vervoer, de hulpdiensten et cetera. De bezuinigingen erop zorgen nu in mijn ogen voor gigantische problemen. Klassen zijn overvol. Voor kinderen die perfect binnen de smalle lijntjes kleuren is het geen probleem, maar als kinderen net buiten de lijntjes kleuren kan het al grote gevolgen hebben voor hun latere toekomst. NOS publiceerde eind tweede kwartaal een artikel waarin stond dat doordat er halve klassen waren op school, kinderen die zelden hun mond open deden nu ineens in het middelpunt kwamen te staan. Dat laat zien dat ook kinderen die het wat eng vinden om in grote groepen het woord te nemen in kleinere klassen veel beter tot hun recht komen. Bij zulke kinderen is zeker geen sprake van autisme of een ander stickertje, maar is het gewoon iets van hun persoonlijkheid wat het voor hen soms lastig maakt om goed mee te komen. Daarnaast heerst er voor mijn gevoel in het huidige onderwijs teveel een resultaatgerichte aanpak. De persoonlijke ontwikkeling speelt nauwelijks nog een rol, terwijl de persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke ontwikkeling van een kind in mijn ogen net zo belangrijk zijn als dat een kind goed kan rekenen en spellen. Dat kan ook niet met grote klassen, leerkrachten hebben daar gewoonweg geen tijd voor. Dat is ook een van de redenen dat passend onderwijs geen kans van slagen heeft.

Gezien deze problemen wil ik mij voornamelijk op die gebieden gaan begeven. De ideeën die ik heb van wat ik later wil gaan doen zijn ook daarop gebaseerd. Het eerste idee wat ik heb is om iets van een adviesorganisatie te starten. Ik heb niet de interesse om mensen of kinderen met autisme zelf te gaan begeleiden, ik weet ook niet of ik dat zou kunnen. Wat ik wel kan is met de omgeving van mensen met autisme in gesprek gaan om advies te geven op wat mensen met autisme nodig hebben. Denk dan aan bedrijven of andere organisaties waar mensen met autisme werken. Veel bedrijven willen wel met mensen met autisme samenwerken, maar ze hebben niet altijd ervaring ermee en daardoor is het voor bedrijven ook een drempel om zulke mensen aan te nemen. Ik zou bijvoorbeeld bedrijven kunnen adviseren over hoe ze bijvoorbeeld met zulke mensen om kunnen gaan om zo de drempel te verlagen. Als je mensen met autisme juist inzet, dan zijn ze net zo waardevol als mensen zonder en benut je hun kwaliteiten volledig. Ook het adviseren van scholen over hoe ze met bepaalde situaties om kunnen gaan zou ik interessant vinden. Deze ideeën kunnen ook in combinatie met een stukje bewustwording creëren over wat autisme is. Bijvoorbeeld door toneelvoorstellingen of films erop aan te laten sluiten.

Een tweede idee is om vanuit de politiek wat te veranderen. Hiervoor vind ik het wel belangrijk dat de politiek weer wat meer gericht is op wat burgers echt willen en niet dat mensen binnen de politieke partijen er vooral voor hun eigen hachje zitten. De politiek moet daarvoor transparanter worden, want dat is echt iets wat ik mis. Hopelijk lukt het om dat denken als lid van GroenLinks te veranderen. Het derde idee is om binnen een school de werkwijze te veranderen om zo te zorgen dat kinderen met autisme in elk geval een goede start kunnen hebben. Uiteraard profiteren andere groepen kinderen ook van die keuze, aangezien ik denk dat mijn ideeën over het onderwijs voor bijna ieder kind positief uit zullen pakken.

Op dit moment ben ik nog niet zover dat mijn bagage groot genoeg is om een van deze drie paden te gaan bewandelen. Het is bovendien niet uitgesloten dat ik in mijn verdere toekomst meerdere van deze paden ga bewandelen. Ik hoop in elk geval decennium 203 te benutten om een start te maken met een van deze ideeën. Het belangrijkste is om daarvoor mijn netwerk te vergroten en te zorgen dat er mensen op mijn kant komen die met mij willen samenwerken om te bereiken dat mensen met autisme deze wereld iets makkelijker aankunnen. Dat ik dat doel niet in mijn eentje kan bereiken is duidelijk. In mijn achterhoofd heb ik in elk geval een gesprek met een voormalig docent afgelopen zomer, die mij aan het idee heeft geholpen om bewustwording te creëren door middel van kunstvormen. Ik hoop dan ook zeer dat ik mijn stage of afstudeerstage daarvoor kan inzetten. Ik hoop verder ook andere tips te krijgen om mijn doelen te realiseren. Een ding weet ik zeker. Ongeacht welk pad ik kies, een van mijn zijpaden zal altijd blijven bestaan uit schaken en het schaakles geven aan kinderen. Er is niets zo leuk als iedere keer weer die blije kinderen te zien. Net zoals Mark Rutte op donderdagochtend nog altijd even geschiedenis geeft. Ik wens iedereen een goed en gelukkig decennium 203 toe.

Is het terugdraaien van de versobering van de VVD wel echt?

Een aantal weken terug werd door de NOS gesteld dat het VVD programma linkser was dan anders. Op deze site is daar al kritiek op geweest. Toen stond ook in het verkiezingsprogramma dat de VVD de macht van rechters om beleid te verbieden in te perken. Door de leden van de VVD is toen echter gezegd dat ze dat niet accepteren en is dat uit het verkiezingsprogramma gehaald. Hoewel het nu uit het verkiezingsprogramma is, liet de passage mogelijk wel zien wat de top van de VVD daadwerkelijk wil. Het is nogal opmerkelijk dat veel van de VVD ministers een verleden hebben bij Shell. Zou het kunnen betekenen dat de VVD top dat dus eigenlijk wil doen, om meer vrij baan te geven aan de grote bedrijven? Hoewel het er nu dus uit is kun je er zeker niet van op aan bij de top van de VVD dat het bij de coalitieonderhandelingen er daadwerkelijk buiten blijft. Wie zegt dat de VVD dan niet alsnog die maatregelen uit de kast halen. Waar kwam immers het voorstel vandaan om de dividendbelasting af te schaffen?

Het zal natuurlijk nooit te bewijzen zijn en als je de VVD of Shell ernaar vraagt dan doen ze alsof hun neus bloedt, maar het lijkt er heel sterk op dat Shell via de VVD de macht binnen de politiek en daarmee binnen Nederland sterk in handen heeft. Het zal weinig mensen verbazen dat een dergelijke machtsbasis niet gezond is. Wees er dus van bewust waar je op stemt als je VVD stemt. Veel linkse kiezers willen op Rutte stemmen vanwege zijn goede optreden omtrent de coronacrisis. Hij mag dat weliswaar goed doen, maar ook hij heeft bij Shell gezeten en je krijgt de rest van de VVD top erbij. Er gaat miljarden aan overheidssteun naar alleen al KLM. Het MKB krijgt wel wat, maar het VVD zou het liefst zien dat daarvoor een grote reorganisaties komen waarbij het makkelijker moet worden om dat te voorkomen. Mede dankzij de PvdA is een versoepelde ontslagrekening voorkomen, maar weet waar je op stemt met een stem op de VVD. Een rechts kabinet gelieerd aan Shell.

Rapport toeslagenaffaire doet rechtsstaat op haar grondvesten schudden.

Voordat ik inhoudelijk in wil gaan op de gebeurtenissen, wil ik mij eerst richten tot de slachtoffers van de toeslagenaffaire. Die ouders die het bericht hebben ontvangen dat zij als fraudeur zijn bestempelt, die ouders die daarna samen met hun gezin in diepe ellende zijn gestort, die ouders die door die ellende een scheiding hebben meegemaakt, die ouders die zich zo in de steek gelaten voelen door de maatschappij, aan die kinderen die geen fijne en onbezorgde jeugd hebben mee kunnen maken en die kinderen in grote ellende hebben moeten opgroeien.

Met verbazing en toenemende afschuw volg ik de gebeurtenissen rond de toeslagenaffaire sinds het in Nederland een zeer groot thema is geworden. Hoewel ik zelf geen slachtoffer ben, lopen de rillingen over mijn rug wat er in de samenleving van het land waarin ik woon afspeelt. Wat jullie precies mee hebben moeten maken moet echt afschuwelijk geweest zijn en ik wil jullie daarom veel sterkte wensen de komende tijd en ook dat jullie geholpen worden om de rest van jullie leven veel liefde, warmte en geluk mogen ervaren.

Na een persoonlijk woord aan de ouders wil ik mij ook richten aan alle Kamerleden die zich al jaren inzetten voor het boven water halen van wat er precies is gebeurd en die zich nu in alle macht proberen in te zetten om de situatie voor de slachtoffers op te lossen met als boegbeelden Renske Leijten en Pieter Omtzigt. Als burger is mijn dank groot dat jullie mistanden die in onze samenleving plaatsvinden zo aan de kaak stellen en proberen alle steentjes boven water te krijgen.

Bij de slachtoffers is het persoonlijk leed onwaarschijnlijk groot, afgelopen donderdag was de presentatie van het rapport van de Kamercommissie die verantwoordelijk was voor de verhoren rond de toeslagenaffaire. Uit de presentatie werd duidelijk dat het rapport snoeihard was en geen enkele genade kende voor de mensen die achter de knoppen zaten bij het nemen van besluiten en het uitvoeren van hun taken. Jarenlang, zo is duidelijk, heeft het openbaar bestuur de grondrechten van de burger overschreden en jarenlang is de burger niet beschermd tegen de almacht die de overheid bezit. De grondbeginselen van de Nederlandse democratie zijn doorklieft door meedogenloze bestuurders en ambtenaren binnen de ministeries en de belastingdienst.

Jarenlang kon de overheid tegen de burgers tekeer gaan, jarenlang heeft het openbaar bestuur burgers mishandelt en jarenlang heeft er niets of niemand gezegd dat wat er toen gebeurde niet in de haak was en jarenlang heeft het openbaar bestuur levens kapot gemaakt zonder dat mensen die er buitenstonden er vanaf wisten en jarenlang heeft de belastingdienst Het verdrag voor de rechten van het kind geschonden. Totdat het uiteindelijk bij RTL Nieuws en Trouw hierover werd bericht dat er misstanden waren.

Inmiddels zijn er diverse klokkenluiders die zich bij nieuwsmedia en/of Kamerleden zich hebben gemeld. Het feit dat bij een van hen bekend is geworden dat die op non-actief is gezet laat zien dat de belastingdienst rond de toeslagenaffaire het kenbaar maken dergelijk onrecht niet ziet als goede daad, maar als slechte daad. Hiermee zegt de belastingdienst feitelijk dat als je als medewerker constateert dat er misstanden zijn dat je die moet blijven verzwijgen en dat de belastingdienst de zaak kennelijk niet ernstig genoeg vond om zelf aan te geven. Daarmee hield de belastingdienst dus willens en wetens deze cultuur in stand.

Ook nu de verhoren van de parlementaire enquête voorbij zijn komen er nog nieuwe details naar buiten en hoewel al anderhalf jaar gewerkt wordt aan een compensatieregeling voor de slachtoffers is er nog maar weinig van de compensatie terecht gekomen. Ook nu er al heel veel bekend is zijn de neuzen binnen de overheid en de belastingdienst er niet op gericht om de boel op te lossen, ook nu zitten deze slachtoffers nog in diepe ellende.

De komende tijd zal moeten blijken of er nu echt geen nieuwe zaken meer naar buiten komen en of het rapport een aanzet is tot eindelijk een snelle terugbetaling aan de slachtoffers. Hoewel er in maart verkiezingen zijn, zal het inclusief formatie nog wel een tijd duren voordat het nieuwe kabinet er zit. Het huidige kabinet heeft dus nog genoeg tijd om te laten zien dat zij bereid zijn om de compensatieregeling volledig uit te voeren. Het huidige kabinet heeft dus nog genoeg tijd om te laten zien dat ze de rechtsstaat wel belangrijk vinden. Na de conclusies in het rapport kun je je echter afvragen of het nog wel zover komt.

Tot slot. Hoewel het natuurlijk de overheid is die de beslissingen neemt is het wel ook tijd om de gehele samenleving in deze onder de loep te nemen. De hardheid binnen de samenleving in combinatie met de ikke, ikke mentaliteit speelt in deze kwestie mogelijk wel een rol. Kennelijk heeft in deze kwestie namelijk de eigen belangen van het behouden van een baan en het behouden van een goede naam als instantie een groter belang dan een rechtvaardige behandeling en bescherming van de burger. Als de samenleving nog rechtvaardig genoeg zou zijn, dan zouden er niet zoveel mensen binnen de belastingdienst en betrokken ministeries deze misstanden negeren. Want daar waar klokkenluiders rechtvaardig en dapper genoeg zijn, zijn er veel meer mensen die gewoon ja en amen zeggen als ze hun opdracht horen, ook al gaat dat knagen aan hun eigen geweten.

Als deze mensen echter veelal in die mentaliteit leven dan komt dat ook vanuit een gedachtegoed van de maatschappij. Want het is onwaarschijnlijk dat een dergelijke cultuur binnen de genoemde instanties zo dominant is en binnen de rest van de samenleving niet. De hele samenleving zal dus kennelijk die mentaliteit met zich meedragen. Bovendien hebben we als samenleving met ons kiesrecht de politieke macht zo verdeeld dat dit de koers van het landelijk openbaar bestuur is geworden. De houding was zichtbaar in zowel het kabinet Rutte II als in het kabinet Rutte III. Die houding is door de PvdA-kiezers al gezien, want met de landelijke verkiezingen van 2017 is er keihard afgerekend met die partij.

De vraag is nu in hoeverre de kiezers de houding van het huidige kabinet waarderen. Stemmen op de huidige coalitiepartijen betekent behalve als het een stem op Omtzigt betreft dus blijk dat het handelen van het huidige kabinet niet ernstig genoeg is en dat het wordt gedoogd dat de overheid zo omgaat met haar burgers zoals het vele jaren heeft gedaan. Minus Omtzigt, omdat hij wel zo dapper was om tegen de stroming van zijn partij te strijden voor de rechtvaardigheid van de betreffende mensen. Er werd ook niet voor niets rond de lijsttrekkersverkiezingen van het CDA gezegd in talkshows en in andere media dat hij door het CDA en binnen de hele coalitie wordt gezien als blok aan het been. Hij doet er in tegenstelling tot de rest van de coalitie wel alles aan om de problemen rond de toeslagenaffaire op te helderen en tot een zo goed mogelijke oplossing te komen. Hem treft, hoewel hij dus ook deel uitmaakt van de coalitie weinig blaam. Hij was ook bij het goedkeuren van de harde werkwijze de laatste die zich liet overtuigen om tot de harde werkwijze over te gaan. Omtzigt had dus kennelijk toen al door dat het niet goed zou zijn. Op dat moment had hij helaas nog niet het zelfvertrouwen om toen zijn rug al recht te houden.

Omdat ik hier de samenleving keihard kraak en omdat ik deel uitmaak van die samenleving vind ik het ook noodzakelijk om af te sluiten met een persoonlijke noot. Omdat ook ik namelijk deel uitmaak van deze samenleving die de huidige ellende van de slachtoffers heeft veroorzaakt wil ik namelijk mijn oprechte excuses aanbieden de betreffende slachtoffers. Ik hoop met heel mijn hart dat wij als samenleving er voor zullen zorgen dat de werkwijze van het openbaar bestuur tijdens de aankomende verkiezingen wordt afgestraft en dat er wordt gezorgd dat een deel van de ellende wordt opgelost. Ik zou willen schrijven helemaal wordt opgelost, maar ik kan mij goed voorstellen dat het leed zo groot is dat het altijd littekens zal houden in jullie levens. Tot slot hoop ik dat we als samenleving ervoor zorgen dat zulke ellende niet meer voorkomt. Niet in Nederland, maar ook niet in de rest van de wereld. Daar moeten we samen aan werken en ik zal mijn best doen om daarin ook een steentje bij te dragen.

Wat is de juiste methode om het coronavirus te bestrijden?

Zo makkelijk als het stellen van deze vraag is, zo moeilijk is het beantwoorden ervan. Vandaag heb ik op Twitter een stevige discussie over de maatregelen. Het gaat met name om de maatregel dat de scholen dichtgaan.

Laat ik daarover even een heel duidelijk statement geven dat ik het zelf ook geen goede maatregel vind, maar aangezien ik niet alle mogelijke maatregelen heb kunnen af kunnen wegen en ik geen adviseurs om mij heen heb vind ik het ook te makkelijk om met een verontwaardigde toon, zoals ik die op twitter ervaar, het kabinet af te vallen. Laat ik ook duidelijk zijn dat ik absoluut geen voorstander ben van dit kabinet en dat ik op heel veel terreinen ook kritiek heb op het beleid van dit kabinet ook op het gebied van corona, zoals dat ik vind dat ze wel wat traag reageerden bij het begin van de tweede golf. Ik vind in deze situatie echter ook dat het kabinet echt alles op alles probeert te doen om te zorgen dat het virus word bestreden ook dat de toon niet alleen maar afkeurend moet zijn maar ook begripvol. Ja het zijn politici waarvan je mag verwachten dat ze in alle hectiek de juiste beslissingen neemt, ik denk echter ook dat het zelfs voor de allerbeste politici niet mogelijk is om in een crisis als deze alles juist te doen.

Mijn oproep is dan ook om de nadruk niet teveel erop te leggen dat er dingen niet goed gaan, maar om nu te gaan kijken in hoe in de toekomst de ontstane problemen zo goed mogelijk worden opgelost.

Nadelen van beleid waarin enkel economie bepalend is voor besluiten.

Het besluit om Aldenhof na jarenlange onvrede toch weer een rechtstreekse busverbinding met het centrum van Nijmegen te geven ging gepaard met de boodschap dat die rechtstreekse verbinding enkel stand blijft houden als het rendabel is. Het laat dus zien dat het besluit enkel een economisch motief betrof waarom die verbinding nu weer is teruggekeerd, anders zou die boodschap niet mee hoeven komen. Ook lijn 13 in Arnhem en lijn 1 en lijn 7 in Nijmegen worden opgeheven, omdat ze te weinig reizigers vervoeren om de lijnen rendabel te houden. Ook daarachter is duidelijk te zien dat het bedienen van wijken of plaatsen enkel wordt gebaseerd op economische motieven en niet op maatschappelijke motieven.

Ook de besluiten om niet onmiddellijk de schade te compenseren en door te gaan met de gasboringen zijn genomen op basis van een economisch motief. Het levert Nederland geld op, maar tegelijkertijd was de veiligheid van de inwoners in Groningen in het geding. Economie gaat daar dus boven veiligheid. Andere voorbeelden zijn: het lesgeven van zoveel mogelijk kinderen met zo min mogelijk inzet van middelen en mensen, het bieden van zorg met zo min mogelijk mensen en middelen, de politie en brandweer moeten met steeds minder middelen zien te roeien met de riemen die ze hebben, het feit dat er in Nederlandse plattelandsgebieden steeds minder voorzieningen als supermarkten, geldautomaten, scholen en ziekenhuizen zijn. Kleinschaligheid loont minder de moeite, omdat de efficiëntie hoger ligt als je dingen grootschalig aanpakt. Ook het bezuinigen op een programma als Opsporing Verzocht heeft niets te maken met het feit dat het in Nederland minder mensen worden gezocht, maar met het feit dat het geld kost. Om nog maar te zwijgen over het afschaffen van de dividendbelasting.

Het laat zien dat op allerlei manieren te zien is dat economie belangrijker is dan onderwijs, zorg, veiligheid en de maatschappij en het laat zien dat economie ook het belangrijkste motief is achter de genomen besluiten. Dit resulteert ertoe dat de onvrede onder de bevolking toeneemt. Dit is te zien in de boerenprotesten die steeds verdergaande acties hebben, dit is te zien in de opkomst van extreme partijen als de PVV, Denk en Forum voor Democratie, dit is te zien in de toename van stakingen van personeel uit de publieke sector, het is ook te zien in het feit dat het met een laag budget lastiger is om een juridische zaak aan te spannen, omdat er is bezuinigd op de sociale advocatuur. Dit is mogelijk ook de oorzaak van het feit dat het verenigingsleven steeds moeilijker aan vrijwilligers kan komen, omdat mensen steeds vaker fulltime moeten werken en/of mantelzorg moeten verlenen. Hierdoor is er voor veel mensen de tijd niet meer om ook nog de mouwen uit te steken op de verenigingen waar hun kinderen lid van zijn.

Een ander terrein waarop te zien is dat economie belangrijker is dan andere motieven voor het nemen van besluiten is op het gebied van uitkeringen en belastingen. Met een lager inkomen is het veel lastiger om rond te komen en als je dan ook nog geld uit moet geven aan extra zorg dan wordt het helemaal lastig. Het helpt ook niet meer dat de levensstandaard ook nog eens veel duurder is. Huizen zijn duurder en het is vaker noodzakelijk om per persoon één auto te hebben, doordat er minder openbaar vervoer is, doordat het minder makkelijk is om werk te vinden dicht bij huis en omdat kleine scholen weg zijn bezuinigd door het economische denken. Bovendien is een groter deel van het werk specialistischer geworden, waardoor mogelijke klanten ook verder weg zitten en mensen in de dienstverlening vaker heen en weer moeten rijden waardoor werkgevers ook vaker vragen van hun werknemers dat ze kunnen autorijden. Tot slot is het ook nog zo dat als kinderen niet meegaan met de hypes van hun leeftijdsgenootjes dat ze ook vaak worden buitengesloten of gepest waardoor voor ouders de druk toeneemt om de kinderen te geven wat ze nodig hebben om erbij te kunnen horen Deze hogere levensstandaard leidt ertoe dat mensen hogere basisbehoeften hebben en dat leidt ertoe dat steeds minder mensen het gevoel hebben dat ze in hun basisbehoeften kunnen voorzien. Wanneer mensen niet in hun basisbehoeften kunnen voorzien leidt ook dat tot meer onvrede.

Het is dan ook niet zo gek dat de onvrede toeneemt in het land. Er wordt minder voorzien in hun basisbehoeften en ook voorzieningen zijn er minder in de omgeving, waardoor mensen meer moeite moeten doen om de noodzakelijke dingen voor elkaar te krijgen, zoals het op school krijgen van kinderen en het doen van boodschappen. Wanneer de onvrede toeneemt dan is het menseigen om te kijken waar dat aanligt en dan wordt er dikwijls gewezen naar oorzaken die buiten mensen zelf liggen. Extremistische partijen zijn er goed om de schuld van de onvrede bij mensen op een populaire manier in de schoenen te schuiven van impopulaire groeperingen of besluiten. Dat is ook te zien in de eerder genoemde partijen. Om deze groter worden onvrede te stoppen is het noodzakelijk om de transitie naar steeds meer economisme te stoppen. Dat de economie steeds belangrijker is geworden komt omdat mensen steeds minder bezig zijn met anderen maar steeds meer naar zichzelf kijken. Dit komt ook omdat het voor mensen vaker lastiger is geworden om in hun eigen basisbehoeften te voorzien, daardoor komen mensen in een overlevingsstand te staan en dan is het het eigen leven wat prioriteit heeft.

Om dus de transitie om te keren is het dus belangrijk dat mensen niet meer voornamelijk naar zichzelf kijken maar om ook weer wat meer om te kijken naar een ander. Er zijn drie belangrijkste basisbehoeften van de mens: de eerste is relatie, dus het gevoel hebben dat ze ergens bij horen en dat ze vrienden hebben, de tweede is autonomie, dus het gevoel dat ze de mogelijkheid hebben om zelf hun levenspad te bepalen en de derde is competentie, dus het gevoel hebben iets te kunnen en daar waardering voor krijgen in welke vorm dan ook. Als mensen wat vaker naar elkaar omkijken hebben mensen sneller het gevoel dat ze er toe doen, voelen ze waardering en voelen ze zich dus competent. Door vaker naar mensen om te kijken zorg je er dus voor dat mensen in zeker twee van hun basisbehoeften worden voorzien.

Dus kijk wat vaker naar de ander om en probeer niet enkel in de eigen bubbel te leven, maar ook eens buiten de bubbel te kijken. Probeer te kijken naar wat mensen buiten je bubbel nodig hebben en probeer van mensen buiten je bubbel te leren. Neem eens de tijd om echt na te denken hoe de wereld in elkaar zit en kom tot de conclusie dat door economie als belangrijkste drijfveer te hebben de samenleving er niet beter van wordt en dat de onvrede zal toenemen. Zet de samenleving weer op één en vraag je af wat jij echt zou willen. Laat in de reacties weten wat voor jouw belangrijke waarden zijn en vraag je af of dat echt de dingen zijn die je wil.

Primeur: vrouw fluit de mannen in Champions League.

Aanstaande woensdag beleeft de voetbalwereld een primeur. De vrouwelijke scheidsrechter Stéphanie Frappard zal bij de mannen de leiding hebben in de wedstrijd tussen Juventus en Dynamo Kiev. Het zal een eerste stap zijn op de route naar gelijke behandeling in het voetbal. Dit betekent namelijk dat er in de toekomst wellicht meer vrouwelijke scheidsrechters in het topvoetbal kunnen komen. Het is een eerste stap, want het is pas één wedstrijd van de vele die nu door een vrouw gefloten wordt en als het geen issue meer is of een man of een vrouw een wedstrijd fluit dan is wat dat betreft de transitie geslaagd. Verdere stappen die nog genomen zouden moeten worden is dat ook coaches, bestuurders en andere functies binnen clubs of bonden worden ingevuld door vrouwen. De laatste stap zou moeten zijn dat er ook vrouwen in de selecties worden toegelaten, zodat het voetbal geheel gemengd zal plaatsvinden.

Economie voert weer de boventoon

Afgelopen weekend was er vanuit de burgemeesters in Nederland de vraag of het kabinet wilde overwegen om Black Friday te ontmoedigen. Het kabinet heeft het niet gedaan met als gevolg enorm massale drukte in de winkelstraten, onverantwoord natuurlijk in deze coronatijd. Als er dan daarop kritiek komt van de burgemeesters zegt het kabinet dat ze nooit het verzoek heeft gehad. Op die manier schuift het kabinet wederom heel makkelijk haar verantwoordelijkheid af. Iets waar het heel goed in is. Intussen is dit natuurlijk zeer bewust beleid, want wederom is het de economie wat het belangrijkste is en niet de individuele mens. De individuele mens die het toch vaak steeds moeilijker krijgt om het hoofd boven water te houden. Een goede democratie is een democratie waarin alle belangen worden afgewogen en niet enkel de economische belangen. Zijn jullie het eens dat alle belangen moeten gewogen in een goede democratie? Of is het legitiem dat enkel het economische belang wordt afgewogen.

D66 vergeet naar zichzelf te kijken.

NOS schrijft op de site dat tijdens het D66 Congres de nieuwe lijsttrekker Sigrid Kaag hard uithaalt naar andere partijen. Ze zegt het onbegrijpelijk te vinden dat CDA en VVD de partijen FvD en PVV nog niet uitsluiten om mee in een regering te stappen. Tegelijkertijd vindt ze het onbegrijpelijk dat aan de andere kant GroenLinks en PvdA samenwerken met de volgens haar radicale SP. Zij zegt dat het nodig is om de sociale ongelijkheid in dit land aan te pakken en dat er gematigdheid nodig is.

Als Kaag dit zo zegt kun je je afvragen of D66 wel genoeg naar zichzelf kijkt. De ongelijkheid is deze coalitieperiode, die in maart op zijn einde loopt, alleen maar toegenomen. Keer op keer koopkrachtcijfers dat mensen met een lager inkomen er vaak op achteruit gingen, terwijl enkel mensen aan de bovenkant er op vooruit gingen. Dat ondanks een coalitie waar D66 zitting in heeft genomen.

Volgens Kaag is SP een radicale partij, omdat de SP de Europese Unie wil verlaten. In hoeverre is dat al radicaal? Je kunt je echter afvragen of dat nou reden is voor GroenLinks en PvdA om met de SP samen te werken. De gemeenschappelijke deler is dat ze de sociale ongelijkheid willen laten afnemen. Blijkbaar weegt dat voor GroenLinks en PvdA zwaarder dan het standpunt van de SP om de Europese Unie te verlaten. Dat zegt misschien meer iets over de behoefte van de kiezer. Er zijn heel veel mensen die graag weer iets meer lucht willen hebben in hun situatie, dan is een stem op een links partij niet gek.

Uiteraard is het verlaten van de EU niet de oplossing, maar kennelijk is dat standpunt in de huidige ongelijke samenleving voor GroenLinks en PvdA van ondergeschikt belang. Je kunt je ook afvragen waar het standpunt van het verlaten van de EU vandaan komt. Hoe het nu in Europese Unie is geregeld zorgt ervoor dat die ongelijkheid wel toeneemt. Bijvoorbeeld met dat de Europese Unie 100% marktwerking wil in het openbaar vervoer. Leuk voor de vervoerders, maar minder leuk wellicht voor de reizigers. Als elk stuk tussen steden binnen Nederland door andere vervoerders wordt gereden dan blijf je als reiziger maar overstappen. Bovendien leert de marktwerking in het openbaar vervoer dat het ervoor zorgt dat bepaalde plekken niet meer elke dag bedient worden, zoals in Gelderland het grensplaatsje Tolkamer, maar ook een wijk Arnhemse als Klarendal en de Bronbeeklaan worden niet meer (in het weekend) bediend. In die opzichten wordt de burger die afhankelijk is van het openbaar vervoer er niet beter van.

Kortom, het is allemaal leuk en aardig dat D66 zoveel andere partijen beschuldigd. Ze vergeten echter dat de problemen waarvan zij zeggen dat die moeten worden opgelost in hun coalitieperiode enkel groter zijn geworden. De huidige problemen kunnen dus ook D66 aangerekend worden. Daarnaast het verwijt dat uit de EU willen stappen radicaal is, terwijl dus blijkt dat de Europese Unie in haar huidige vorm niet ideaal is en dat er echt nog wel stappen moeten worden genomen om de Europese Unie wel werkend te laten zijn. D66 laat dus duidelijk zien een bord voor de kop te hebben.

Bronvermelding:
https://nos.nl/artikel/2358459-d66-lijsttrekker-kaag-haalt-uit-naar-coalitiepartners-en-linkse-partijen.html